De slag om Valkenburg Zh

begon op 10 mei 1940..

Hierboven een foto van Fallschirmjagers boven het vliegveld van Valkenburg Zh op 10 mei 1940. Foto bron: www.mei1940.nl ©.

Mijn opa en oma van mijn vaders kant heb ik goed gekend. Althans, vooral mijn oma die ruim 90 jaar oud mocht worden. Mijn opa is helaas veel eerder overleden. Van hem staat mij voornamelijk een vaag beeld bij. Vooral de contouren van een oude man die in een stoel zit. Helaas mocht ik nooit echte gesprekken met hem voeren. Daar was ik nog veel te klein voor. Mijn oma daarentegen heb ik veel langer gekend en van haar mocht ik veel meekrijgen over de oorlogsjaren. Nu wil het bij toeval zo zijn dat de boerderij van mijn oma (althans, van haar ouders) op de rand van het vliegveld Valkenburg Zh (aan de Broekweg) lag (wat heden dag nog steeds het geval is). Toen de Duitsers op 10 mei 1940 ons land binnenvielen was dit vliegveld één van de doelen. Fallschirmjägers van het FJ regiment 2 (gevolgd door de luchtlandingstroepen van het Infanterie Regiment 47) sprongen dan ook (boven het vliegveld en haar weilanden) uit de Junkers 52/3m vliegtuigen met als doel dit vliegveld zo snel mogelijk in te nemen. 

Na 5 dagen vechten was het allemaal voorbij. Ondanks dat de Nederlanders in Valkenburg Zh aan de winnende hand waren capituleerde ons land en moest men de strijd opgeven. De aanval van de Duitsers was gericht op het bestuurscentrum Den Haag. De Duitsers wilden circa 15000 troepen afzetten op de drie omliggende vliegvelden Ockenburg, Ypenburg en Valkenburg. De afgezette troepen zouden vervolgens naar het centrum van Den Haag optrekken om haar in te nemen en feitelijk het bestuur over Nederland over te nemen. Makkelijk gedacht door de Duitsers, moeilijk gedaan. Uiteindelijk stuitte de Duitsers op felle tegenstand van de moedige Nederlandse troepen wat resulteerde in een volkomen mislukking van het Duitse plan. De Duitsers leden dan ook zware verliezen. Zo verloren ze circa 75% van hun transportvliegtuigen (ongeveer 222 Junkers Ju-52) inclusief haar ervaren piloten. Het schijnt dat de Duitse generaal Kesselring na de oorlog heeft verklaard dat de Duitsers deze verliezen gedurende de oorlog maar moeilijk konden compenseren. Dit verlies als ook de tegenvallende resultaten zal voor de Duitsers ongetwijfeld mede een rol hebben gespeeld in het uiteindelijke afblazen van de plannen om Engeland binnen te vallen.

Als kleine jongen vertelde mijn oma mij vele verhalen over de Duitse inval in mei 1940. Eén van de verhalen die ze mij als kleine jongen vertelde was die van de enorme ravage die ontstond als gevolg van de felle gevechten. Het dorp lag dan ook grotendeels in puin. Ook de kerk was, als gevolg van Nederlands artillerievuur, zwaar beschadigd en niet meer veilig voor de omwonenden. Als gevolg daarvan moest men de kerktoren uiteindelijk omhalen. Er werden explosieven aangebracht en op 26 juni 1940, met één druk op de knop, was de kerktoren niet meer. Onderstaande foto (die mijn oma destijds zelf heeft gemaakt) heb ik als kleine jongen van haar in bewaring gekregen. Dit maakte uiteraard veel indruk op mij als klein jochie. Na de oorlog (ik meen pas in de jaren 90 van de vorige eeuw) is de toren weer in oude glorie teruggebracht en tot op de dag van vandaag weer te bewonderen.